Start

Fabrikanten, geef planters perspectieven!

door Peter Haegeman, Secretaris-generaal CBB 

 

Sinds het wegvallen van de Europese suikerquota en minimumprijzen, zonder echt begeleidende maatregelen, gaat de sector door een ogenschijnlijk eindeloos dal. De kelderende suikerprijs deed de volledige filière de voorbije twee jaar pijn.

Een hogere suikerprijs is een noodzakelijke, maar geen voldoende voorwaarde om hieraan een einde te maken. En hoewel de glazen bol van waarnemers, analysten en specialisten aangeeft dat de suikerprijs wel moet aantrekken in de komende maanden, blijft het voorlopig bang afwachten.

Het zijn vooral de landbouwers die nog suikerbieten telen, die zwarte sneeuw zagen en zien. De bietenprijs, die functie is van de suikerprijs, is mee de dieperik ingegaan. De eens zo rendabele suikerbiet werd één van de kneusjes onder de akkerbouwgewassen.

Niet enkel de inkomsten staan onder druk. Ook de kosten stijgen. Met een steeds kleiner aantal gewasbeschermingsmiddelen moeten bietentelers hun aanpak veranderen: andere actieve substanties inzetten, die vaak minder efficiënt zijn, moeten vaker toegepast worden. Volgens CIBE loopt de factuur van het verbod op neonicotinoïden alleen al op tot 100 euro per hectare. En toch ligt de opbrengst aan bieten per hectare nog steeds lager dan voorheen …

De suikerfabrikanten, die een voldoende bietenareaal nodig hebben om hun fabrieken rendabel te laten draaien, van hun kant rekenen op de bietenplanters om de nodige grondstoffen te leveren. Maar in de gegeven omstandigheden is dat geen evidentie. De rendabiliteit van de teelt is, zoals gezegd, een vraagteken. En met het project van nieuwe suikerfabriek in Seneffe zijn er kapers op de kust…

Met de beide bestaande suikerfabrikanten werden voor 2020 nog geen interprofessionele akkoorden afgesloten. De situatie bij Tiense Suiker en bij Iscal Sugar is verschillend.

Toch zou ik drie gemeenschappelijke aandachtspunten naar voor willen schuiven. Punten die een invulling moeten krijgen, willen we het zogenaamde ecosysteem “bietplanters-suikerfabrikanten” levend houden en laten bloeien.

Transparantie over de suikerprijzen is het eerste punt. Het heeft geen zin te discussiëren over “waardeverdeling”, als het niet duidelijk is wat de waarde is.

Bovendien, ten tweede, moeten de bietplanters ook kunnen profiteren van een herneming van de suikermarkt. De prijstabellen moeten een echte verdeling van de waarde garanderen als de suikerprijzen verbeteren. De suikerfabrikanten, die gediversifieerd zijn, realiseren vaak operationele en zelfs financiële winsten, die het mogelijk maken om de vergoeding die ze betalen aan de planters te stabiliseren.

Tenslotte moet ook de participatie van de planters, via SOPABE en SOPABE-T, letterlijk en figuurlijk, gewaardeerd worden. Zij hebben financiële middelen vastgelegd waarmee de fabrikanten kunnen werken. Dit langdurig engagement moet contractueel beloond worden. Planters vragen zich over meerdere jaren te verbinden om suikerbieten uit te zaaien, getuigt alvast niet van veel vertrouwen in deze participatie.

Ik nodig de leden van de Algemene vergaderingen van SOPABE en SOPABE-T nu al uit in te gaan op de uitnodiging die ze de komende dagen zullen ontvangen. Naast het statutaire gedeelte, zullen we tijd maken om de gedelegeerd bestuurders van Iscal Sugar en Tiense Suiker hun visie over de suikermarkt, de Belgische bietsuikerfilière en de participatie te laten uiteenzetten. En, niet onbelangrijk, u kan met hen in debat gaan. Want uit de schok van ideeën, ontspringt het licht (aan het einde van de tunnel…).

 

 

Klik hier om de laatste editie van De Bietplanter te raadplegen.

 

 

 

Leden